't Zit soms in een klein hoekje waardoor je een training moet overslaan. Dinsdagavond de training moeten missen wegens doktersbezoek met een zieke zoon. Zo gaat dat in 't leven. Omdat ik dan toch voor zondag nog eens wou lopen ben ik deze morgen dan maar een toerke gaan lopen om 6u15, zodat ik op tijd terug was om m'n echtegenote uit te wuiven naar het werk. Zelf ben ik de verdere dag thuis en dat betekent zorgen voor onze twee lieve spruitjes.

Loop ze,

Bart

Dinsdag nog eens een volwaardige en volledige training gedaan met de loopgroep. Na de opwarming gingen Dries, Filip en Bart in een flink tempo aan de slag. Ik bleef in een groepje met Werner, Simon, Annick en Johan. Op een gegeven moment na zo'n 3 kilometer liepen we alle vijf netjes op één lijn. Bij het beklimmen van de tweede brug ging het wat sneller en voerde ik de kop. Johan volgde en even later ook Annick. Met drie bleven we nog zowat een dikke kilometer samen in een zelfde strak tempo. Aan de manège gekomen voerde Johan het tempo wat op, maar Annick en ik bleven volgen. Toen we aan de blokhut kwamen kon ik zowaar versnellen en liet hen achter me. Het deed deugd van nog eens wat sneller te lopen, ook al liepen we gemiddeld zo'n 12 km/uur en is dat zeker nog niet om over naar huis te schrijven. Enkele weken geleden kon ik hier echter alleen nog maar van dromen. Het zet dus zeker aan om verder te trainen.

Ook leuk te lezen op z'n blog is dat Geert weer heel goed bezig is (zie reactie vorig bericht). Ik was z'n blog wat uit het oog verloren sedert hij een loopstop had verkondigd. Nu blijkt dat ook dat niet definitief was.

Loop ze,

Bart

Ik loop weer... en het doet me enorm deugd ! Met twee kleine kinderen in huis was het lopen al een hele tijd van het voorplan verdwenen. Toen begin juli m'n schoonmoeder plots overleed werd er zelfs nauwelijks nog gelopen. Door alle omstandigheden bereikte ik m'n limieten en moest ik de handdoek in de ring gooien. Mijn huisarts schreef mij ziekteverlof voor en raadde mij aan van zeker terug te lopen. Zo'n twee weken geleden nam ik de draad daarom terug op. Ondertussen loop ik weer drie keer per week en al van de eerste training ('t was pikkedonker, maar wat kon dat me schelen...) voelde het goed aan. Zondagmorgen liep ik dan al weer 11 km en het ging pico bello. Ik voel me veel beter. O wat heb ik het lopen nodig... Hopelijk is hiermee de ban gebroken en vind ik de tijd en de ruimte om dit verder te zetten. Wedstrijden zitten er voorlopig nog niet in, maar dat komt nog wel.

Loop ze,

Bart

P.S. foto heb ik genomen tijdens de laatste Memorial Van Damme. 't Was zoals elk jaar weeral genieten van topatletiek